ไม่ได้อ่านคาเมะคาเมร่าจริงๆ จังๆ มานานมาก  ข่าวคอนเสิร์ตจินยังอ่านข้ามๆ เลยเถอะ งานเยอะเหลือคณานับ

วันนี้เปิดไปอ่านก็เจอหัวข้อ IDOL ไอดอลอาชีพที่คาเมะภูมิใจ อ่านแล้วชื่นชมในความคิด ใช่เลย เต่าเป็นไอดอล เป็นตั้งแต่หัวจรดเท้า เป็นทั้งตัวและหัวใจ

Vol.16 アイドル- IDOL

Thank you so much for english translation by iside89 >> http://iside89.livejournal.com/78442.html

ไม่ได้แปลคำต่อคำนะคะ สรุปๆเอา

คาเมะบอกว่า งานในฐานะไอดอลมันมีหลายอย่าง เวลาเล่นละครก็เป็นนักแสดง เวลาร้องเพลงก็เป็นนักร้อง แต่ทั้งหมดก็คืองานที่ต้องออกสู่สาธารณชน ดังนั้นจึงต้องสนใจความต้องการของคนดูมากกว่าความต้องการของตัวเอง เพราะงานจะไม่ได้รับการยอมรับเลยถ้ามันไม่ใช่สิ่งที่ผู้คนต้องการ  เป็นไอดอลจะปฏิเสธงานไม่ได้ ก็เลยเป็นเหตุผลของการทำงานและทำอย่างมืออาชีพด้วย

(ตอนจินไปออกทักกี้ชาแนล กี้เคยถามว่า แฟนๆ คืออะไร … จินบอกประมาณว่า “งานของตัวเอง(ในฐานะศิลปิน) คืองานที่ต้องมีคนดู คนฟัง และให้การสนับสนุน ถ้าสิ่งที่ตัวเองเพียรทำนั้น ไม่มีคนดู มันก็ไร้ค่า ดังนั้นแฟนๆ จึงสำคัญมาก”  ฟังดูเผินๆ พูดเหมือนคาเมะนะ แต่ที่จริงตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงต่างหาก เพราะของคาเมะแปลว่า น้องทำสิ่งต่างๆ ออกมาโดยมีดีมานของแฟนๆ รองรับ แอบฟังเสียงในใจว่าแฟนๆ ต้องการอะไร  ส่วนจินมันทำงานต่างๆออกมาจากความต้องการส่วนตัว ฟังเสียงในใจของตัวเอง และขอบคุณที่มีแฟนๆ โอเคกับมัน ให้การสนับสนุนมัน มีความสุขกับงานของมัน  เพราะฉะนั้น ถูกแล้วล่ะ คาเมะเป็นไอดอลมากๆ ส่วนเธอไม่ใช่ไอดอลจริงๆ แหละจิน )  

กลับมาที่คาเมะต่อ

ตอนเด็กๆ ที่อยากเป็นนักเบสบอลอาชีพ ก็บอกตัวเองว่าต้องทำงานในสายอาชีพนี้  ตอนผ่านออดิชั่นเข้าจอห์นนี่ แรกๆ โดดซ้อมด้วยซ้ำ จนคุณจอห์นนี่โทรหาเรียกให้ไปกินปลาไหลด้วยกัน (ฮ่าาา คงใช้การวงสนทนาในมื้ออาหารกล่อมมัน)   จากนั้นพอฟอร์มวงคัตตุน ได้เต้นเป็นแบคให้คินคิ ได้ยินเสียงแฟนๆสกรีมดัง ก็รู้สึกว่ามันเจ๋งมาก นับถือรุ่นพี่ทั้งสองคน แค่สองคนเอง แต่เอาคนจำนวนมากในฮอลได้อยู่  ฮาที่บอกว่า ตอนนั้นแฟนคลับคินคิ คงจะเกลียดคัตตุน เพราะพวกมัน (หกคน) extremely impertinent (แปลว่าโคตรเกรียนได้ไหม) คือ เป็นแค่แบคแดนซ์เซอร์แต่ทำตัวกร่าง ใส่เสื้อผ้าหลุดๆ อยากเด่น แล้วก็โคตรจะเต้นไม่พร้อมกันมากกว่าเดี๋ยวนี้อีก 555 พอเดบิ้วต์แล้วก็ยังเป็นแบบนั้นกันอีกพักนึง เคยหยุดซ้อมไปดื้อๆ ถึงสามชั่วโมง แค่เพราะว่าพวกมันไม่ชอบเพลงนั้น !!! ไม่ชอบชุดที่ให้ใส่ !!! ( โอ้ววว มันน่าจับตบเกรียนจริงๆ ฮ่าาา) มีอะไรเยอะแยะที่แต่ละคนอยากทำแตกต่างกันออกไป ซึ่งประสบการณ์ทั้งหมดก็เป็นรสชาดในแบบของคัตตุน ทำให้ทุกคนค่อยๆ เติบโตขึ้นทีละนิด

เวลาทำงานได้ไม่ดีพอ คาเมะจะยืนถามตัวเองในกระจก “นายคือ คาเมะนาชิ ไม่ใช่หรือไง” (ต้องทำได้สิ ประมาณนั้น … โอววว นี่กดดันตัวเองใช่ไหม)

มาคิดดูอีกครั้ง ก็ดีใจอยู่ดีที่ได้ทำตามเสียงเรียกร้องของแฟนๆ  ตอนแรกที่ต้องทำไปด้วยความไม่เต็มใจ ไม่ได้ทำตามความต้องการของตัวเองนั้น ก็ไม่ค่อยสนุกหรอก  แต่พอลองหาทางว่าแบบไหนที่จะทำตามใจผู้คนแล้วและยังมีความสุขไปด้วย ก็พบว่ามันคือ การเป็นไอดอลที่เข้มแข็ง  แน่นอนว่าเป็นไอดอลนั้นมันยากลำบาก ไม่ใช่แค่ว่าชีวิตส่วนตัวจะถูกจับตามอง บางทีก็ยังถูกทำให้บาดเจ็บด้วย แต่ก็คิดว่านี่มันเป็นส่วนหนึ่งของงานแหละ (ที่ต้องเจ็บ ต้องไม่เป็นส่วนตัว)  

มีอีกหลายอย่างที่ไม่อาจเข้าใจ ก็จะหันหน้าเข้าหากระจก “คาเมะนาชิ คาเมะนาชิ  ถ้านายเป็นคาเมะนาชิ แห่งคัตตุน นายก็ต้องทำได้” เป็นการให้ความกล้าหาญกับตัวเอง   ทำแบบนี้เรื่อยมา แล้วก็ยืนยันว่าชีวิตไอดอลที่เป็นอยู่ในปัจจุบันนี้มีความสุข

โอ้โหคาเมะ อ่านแล้วไม่รู้จะพูดอะไร คืออ่านทวนอีกรอบก็ยังไม่เข้าใจจริงๆ ว่าอะไรคือความสุขของคาเมะ ทั้งหมดทั้งมวลคือการพยายามอย่างสูง เพื่อคนอื่นทั้งนั้น … ขอบคุณจริงๆ ที่รักแฟนๆ ขนาดนี้ ขอบคุณที่พยายามมาตลอดสิบปี ^^

==================================================================

ภาพประกอบหัวข้อ idol ครั้งนี้ เป็นรูปถ่ายคัตตุนกับแฟนๆ ในคอน chain รอบเดือนมีนาคม ณ เคียวเซร่าโดม โอซาก้า

จำได้ว่าสองปีก่อนคอนโนมอร์เพน คัตตุนก็เคยถ่ายแบบนี้  แต่พอเป็น chain รูปก็อารมณ์เดียวกัน แต่ทำไมเห็นแล้วถึงตื่นเต้นมากก็ไม่รู้สิ   หรือเพราะเรามีตั๋วอยู่ในมือ พร้อมหิ้วกระเป็าเดินทางไปเป็นส่วนหนึ่งในคอนแล้ว

Tokyo Dome wait for me ~~~~~~~~~